من از یک راه نیامده‌ام

بعد رفتم سراغ همان چیزی که واقعاً می‌خواستم.

ارشد ادبیات نمایشی قبول شدم. در آموزشگاه دوره دیدم، بعد خودم آنجا درس دادم و در همان مسیر کار کردم. هیچ دوره‌ای این‌قدر بهم لذت نداد.

و هیچ دوره‌ای این‌قدر تلخ تمام نشد.

آن چیزی که در ذهنم بود، نشد. نه چون کم گذاشتم. چون آن فضا از من چیزی می‌خواست که بلد نبودم و نمی‌خواستم یاد بگیرم: من رقاص نبودم که برای صاحبان مجلس برقصم و منتظر شاباش بمانم.

سال‌ها طول کشید تا بگویم خوشحالم که نشد.

چون هنر را از دست ندادم؛ فقط فهمیدم قرار نیست شغلم باشد، قرار است زبانم باشد. صحنه چیزی بهم داد که هیچ اتاق جلسه‌ای نمی‌دهد: آنجا مخاطب همان لحظه قضاوت می‌کند. ریتم را از دست بدهی، می‌فهمی. حرفت را کش بدهی، می‌بینی که دارد می‌رود.

آنجا یاد گرفتم یک ایده تا وقتی روایت نشود، برای هیچ‌کس وجود ندارد.

با تشویق دوستانم وارد فروش شدم. راستش، نه از سر عشق؛ از سر ادامه دادن.

خدمات بانکی فروختم. خدمات درمانی فروختم. خدمات آموزشی فروختم. با مؤسسه‌های خوبی کار کردم و همه‌چیز فروختم — به‌جز آدم :)

و هیچ‌وقت آن‌طور که باید دوستش نداشتم. فروش مال من نبود، از همان اول هم می‌دانستم.

اما یک اتفاقی می‌افتاد که تا سال‌ها بعد اسمش را نمی‌دانستم.

هر بار وارد یک صنعت جدید می‌شدم، مجبور بودم از صفر یاد بگیرم آن کسب‌وکار چطور نفس می‌کشد. پول از کجا می‌آید و کجا نشت می‌کند. تصمیم را واقعاً چه کسی می‌گیرد — که تقریباً هیچ‌وقت آن کسی نیست که اسمش پای قرارداد است.

بانک با کلینیک فرق دارد، کلینیک با آموزشگاه. تا این تفاوت را نفهمی، حتی یک جمله هم نمی‌توانی بگویی که به دل طرف بنشیند.

آن سال‌ها بهم فروش یاد نداد. بهم کسب‌وکار یاد داد؛ اینکه از بیرون به یک مجموعه نگاه کنم و بفهمم چرخ‌هایش کجا گیر کرده. امروز مهم‌ترین چیزی که سر میز مشتری با خودم می‌برم همین است، نه پایتون.

عشق به هنر دوباره کشیدم سمت روایت، این‌بار برای کسب‌وکارها. تولید محتوا، سناریونویسی، و هم‌زمان دیجیتال مارکتینگ را آموزش دیدم و کار کردم.

اینجا مخاطب دیگر مجبور نبود تا آخر جلسه بنشیند؛ هر ثانیه می‌توانست برود. و می‌رفت. همین‌جا فهمیدم اعتماد را نمی‌شود اعلام کرد، باید ساخت.

و هر شب یک چیزی کم بود.

نه اینکه بد باشد. نبودِ آن چیزی که باید می‌بود. هر بار به خودم گفته بودم رسیدم، و هر بار نرسیده بودم.

هوش مصنوعی یک‌دفعه از آسمان نیفتاد. همه داشتند درباره‌اش حرف می‌زدند و من هم مثل خیلی‌ها ده‌ها فیلم با همین مضمون دیده بودم.

فرقِ من با آدم‌هایی که کنارم همان فیلم‌ها را دیده بودند یک چیز بود: من کد بلد بودم.

همان رشته‌ای که با دلخوری خوانده بودم، همان سال‌هایی که فکر می‌کردم راه اشتباهی رفته‌ام، یک‌دفعه شد کلیدِ در. بقیه پشت شیشه ایستاده بودند و تماشا می‌کردند؛ من می‌توانستم بروم تو.

و رفتم. با پایتون نشستم، با تحلیل داده بلند شدم، با یادگیری ماشین گپ زدم و با یادگیری عمیق چای خوردم.

این‌بار یک چیزی فرق داشت: مجبور نبودم هیچ بخشی از خودم را جا بگذارم.